„Już cię rodzina z domu wygania
 Już cię fryzjer z nożycami gania
 A Ty noś, noś, bracie, długie włosy jak my!”

- Elektryczne Gitary, „Włosy”

Po świętowaniu Dnia Metalowca (to też, notabene, długowłosa subkultura!) zdecydowaliśmy się celebrować mistrzów cięć i wirtuozów nożyczek, od których zależy los tego, co nosimy na swoich głowach. W Dzień Fryzjera proponujemy seans nieśmiertelnego klasyka, który przeszedł drogę od hitowego broadwayowskiego musicalu do autorskiej filmowej adaptacji, od amerykańskiego gatunku do opowieści przefiltrowanej przez europejską wrażliwość.

„Hair” Miloša Formana to łabędzi śpiew kontrkultury – w 1979 roku Ameryka zbliża się już do prezydentury republikanina Ronalda Reagana, a rewolucyjne idee zostawiła za sobą kilka lat wcześniej, zastępując je powszechnymi lękami o niepewne jutro. Z tej perspektywy opowieść o wezwanym do służby wojskowej w Wietnamie chłopaku z Oklahomy i grupie hippisów wałęsających się po Nowym Jorku nabiera gorzkiego wydźwięku. To, co na Broadwayu w 1968 roku wydawało się spektakularnym otwarciem na nowe wartości, ponad dekadę później okazało się mrzonką, co Forman – satyryk z powołania – bezwzględnie punktuje.

Zanim jednak wkroczymy w Czas Wodnika, udamy się na IX Konkurs Fryzjerski Państw Socjalistycznych, w którym o Puchar Przyjaźni powalczą fryzjerzy i fryzjerki z bloku wschodniego. Kto wygra? Lwia peruka, Pan Tadeusz, Mini-Lady, a może Syrenka Warszawska? W dokumentalnym „Hair” Marek Piwowski z właściwym sobie animuszem portretuje zawody, dostarczając przy okazji sporej dawki humoru.