Nowoczesne technologie nieustannie zmieniają sposób tworzenia, udostępniania i ochrony filmów. Archiwalne dzieła zachowane jedynie w zniszczonych, wielokrotnie kopiowanych materiałach nierzadko stawały się niemożliwe do wyświetlenia w tradycyjny sposób. Pojawienie się narzędzi cyfrowych sprawiło, że wiele filmów otrzymało szansę na powrót na ekrany.

Od początku XXI w. rozwijane są technologie umożliwiające usuwanie rys, zabrudzeń, migotania obrazu, stabilizację materiału czy rekonstrukcję koloru i dźwięku. Wraz z nimi pojawiły się jednak pytania, które do dziś pozostają przedmiotem dyskusji archiwistów, konserwatorów i historyków filmu. Narzędzia cyfrowe pozwalają nie tylko naprawiać zniszczenia wynikające z eksploatacji taśmy, ale również znacząco zmienić obraz i dźwięk. Gdzie zatem przebiega granica między restauracją a tworzeniem współczesnej wersji? Jak daleko można się posunąć w użyciu cyfrowych technologii, by nie zatracić autentyczności dzieła? Na jakich zasadach opiera się etyczna restauracja filmu i jak pogodzić się z utratą, gdy cyfrowe technologie okazują się niewystarczające wobec ubytków lub nieodwracalnych zniszczeń?

O tych zagadnieniach opowiemy w drugim sezonie cyklu „Materia filmu” poświęconym restauracji cyfrowej. Zapraszamy widzów zarówno na produkcje polskie, w tym odrestaurowane przez FINA, jak i klasykę kina światowego. Na ich przykładzie pokażemy zarówno możliwości współczesnych technologii, jak i sieć (często skomplikowanych) decyzji prowadzących do powrotu z archiwów na wielki ekran.

Najbliższy pokaz

9 września (środa), godz. 18.00 „Potop Redivivus”, reż. Jerzy Hoffman